Jezelf kwijt zijn

Als hooggevoelig persoon raakte ik mijzelf nogal eens ‘kwijt’. En soms gebeurd dat nog wel eens..

Ken je dat.. je voelt je onzeker, waardeloos, angstig, klein, je twijfelt over dingen..wie ben ik eigenlijk? wat voel ik? wat wil ik? en wat moet ik doen?..  Je bent de richting kwijt en weet de antwoorden niet meer. En je weet niet hoe dit alles komt.. Je piekert je suf, verliest je energie en motivatie, word somber, en in het ergste geval misschien zelfs depressief of burn-out..

Het klinkt vaag..’jezelf kwijt zijn’. Je bent er toch nog? Je leeft! Althans.. je doet wat je moet doen. Maar het is meer op de automatische piloot.

Jezelf kwijt zijn is je identiteit kwijt zijn, het contact met jezelf en je gevoel even kwijt zijn. Dat klinkt enger dan het is.. De waarheid is dat je jezelf nooit kunt kwijtraken. Je zal alleen het contact met een deel van jezelf moeten herstellen om jezelf weer goed en ‘jezelf’ te voelen.

“Je moet jezelf eerst kwijtraken om jezelf te kunnen vinden.”                                                 

Hoe komt het dat we onszelf kwijt raken?

Jezelf verliezen gebeurd niet in een keer. Vaak is er een tijd aan vooraf gegaan. En het kan door een aantal dingen komen.. om er een paar te noemen:

  • De angst voor oordelen en kritiek van een ander.Wat zou de ander van me denken als ik dit doe of zeg?’ In ons hoofd zijn we soms zoveel bezig met wat een ander zou kunnen denken over ons, dat we daarnaar gaan leven. Je luistert dan niet naar jezelf, maar naar de ander.
  • Faalangst & perfectionisme ‘Wat als het niet goed is’  We zijn zo bang om het niet goed te doen of te falen, omdat de ander (of wijzelf) ons dan kunnen afwijzen en niet goed genoeg vinden..
  • Stress. Het is erg zwaar op dit moment in deze samenleving om je hoofd boven water te houden en om aan jezelf toe te komen. We hebben gewoon geen tijd. De werkdruk is hoog, de prestatiedrang, dan nog wat er van ons verwacht word, het huishouden, de kinderen, vrienden, de relatie die tijd en aandacht nodig heeft, andere verplichtingen, om nog niet te spreken over onze eigen verwachtingen van onszelf..  We proberen alle ballen boven water te houden en de dag door te komen met to do lijstjes.. echte tijd voor onszelf en ontspanning is zeldzaam geworden.
  • Relaties. Ouders, vrienden, je partner.. Je kan zoveel van iemand houden, dat je alles voor die ander wil doen om hem/ haar gelukkig te maken. Je kan hierbij doorslaan, en teveel op de ander gericht zijn, waarbij je jezelf en je eigen behoeften wegcijfert. Je bent de ander dan teveel aan het pleasen.
  • Gebrek aan eigenwaarde. Ook dit speelt een rol bij het jezelf kwijt raken. Mensen met een laag zelfbeeld of weinig eigenwaarde hebben de neiging zichzelf kleiner te maken, omlaag te halen, zichzelf te veroordelen, bekritiseren en niet goed genoeg te voelen. Wanneer dit gebeurd raak je van jezelf verwijderd. Daarnaast zetten mensen met weinig eigenwaarde de ander vaak op de eerste plaats, waardoor ze zichzelf vergeten.
  • Aangeleerde patronen. We hebben soms een stemmetje in ons hoofd (‘de kritische ouder’) die zegt dat je dit of dat moet doen om het goed te doen of om iets waard te zijn. .De patronen die we als kind aangeleerd hebben maken dat we soms dingen doen die we denken dat we moeten doen, terwijl ze niet goed zijn voor ons. Bijvoorbeeld: je voelt je pas iets waard als je veel presteert in je werk. Of je stopt je gevoel weg omdat het er vroeger niet kon zijn. Of: je voelt je verantwoordelijk om problemen van de ander op te lossen of om voor anderen te zorgen. (zorgen kan ook in de vorm van geen grenzen aangeven en niet tegen de ander zeggen hoe je je voelt). Hierbij ben je automatisch jezelf aan het wegcijferen.
  • In een veranderingsproces/ transformatie zitten. Wanneer je in een periode ineens vrienden, relaties en/ of je baan kwijtraakt; je oude vertrouwde leventje valt weg. Dan kun je jezelf afvragen wie je ook alweer bent.
  • Piekeren. Wanneer je teveel in je hoofd zit. “wat moet ik nu doen?” “waarom doet de ander zo”, enz. Dit haalt ons bij onszelf vandaan.. Piekeren is een overlevingsmechanisme om jezelf weg te houden bij je gevoel. Dit gaat vanzelf en is heel logisch dat dit gebeurd. Iedereen heeft dit stemmetje in zijn hoofd. Het is er constant en probeert je soms ook omlaag te halen, te bekritiseren enz. Mensen beoefenen bijvoorbeeld meditatie, mindfullness of yoga om dit stemmetje stop te zetten of zich er niet door te laten beïnvloeden.

“Indianen noemen zichzelf ‘warriors’ omdat ze de ‘oorlog’ (war) aangaan met de parasiet in hun hoofd”

1545136_272391692910422_1312344337_n

HSP en jezelf kwijt zijn.

Iedereen raakt zichzelf wel eens kwijt in min of meerdere mate. Maar bij een hoogsensitief persoon kan dit vaker en intensiever voorkomen.

Hoogsensitieve personen voelen van nature de gevoelens van een ander heel goed aan. Pijn, behoeftes, onuitgesproken frustraties.. we voelen alles. Of we ons dit nou bewust zijn of niet. Soms denken we dat hetgeen we voelen van onszelf is, maar dit kunnen ook de gevoelens van een ander zijn die we hebben overgenomen! Hiervoor is het extra belangrijk om je eigen energie te kennen, om zo te leren wat van jezelf is en wat van de ander is.

Een HSP is vaak ook erg zorgzaam en op de ander gericht. Daardoor zal hij/ zij onbewust meer met de gevoelens van de ander bezig zijn dan met die van zichzelf. In de energie ben je dan meer naar ‘voren’ naar de ander gericht, waardoor je minder goed bij jezelf blijft.

Daarnaast heeft  een HSP ook nog te maken met een grotere gevoeligheid voor prikkels, sferen en indrukken van buitenaf. Allemaal dingen die een HSP verder bij zichzelf vandaan kan halen.

Bij jezelf zijn.

Ken je die rust, die innerlijke rust die over je heen kan komen als je ontspannen bent.. Bijvoorbeeld na een boswandeling of een stuk hardlopen, na het maken van een schilderij, bij het luisteren van muziek, na een yogales, of gewoon zomaar ineens..? Op welke manier je het ook gevoeld of meegemaakt hebt; je hoofd was leeg. je dacht niet na over de toekomst, of over het verleden. Je was in het hier en nu.

Ook op momenten dat je diep verbonden bent met je emoties en dat toelaat.. dan kun je helemaal in het hier en nu zijn. Er is geen oordeel, alleen het contact met jou gevoel, jou Zelf. Op dat moment ben je bij jezelf.

Bij jezelf zijn is ook jezelf mogen zijn. Niet willen voldoen aan de verwachtingen van anderen. Niet leven naar het oordeel van anderen. Maar je eigen authentieke zelf zijn en doen wat jij wilt en voelt wat je moet doen.

Bij jezelf zijn is zakken in jezelf, in je gevoel. Het is voelen wat je voelt. En daarnaar handelen. Doen wat goed voelt voor jou.

31556_417951028275865_499080894_n

Hoe blijf je bij jezelf?

Bij jezelf blijven is een proces van bewustworden, oefenen, vallen en weer opstaan.

Er zijn veel manier om bij jezelf terug te komen. En iedereen heeft er zijn eigen manier voor die voor hem/ haar het beste werkt. De volgende tips heb ik uit eigen ervaring en hebben mij erg geholpen:

  • Eerst is het belangrijk om jezelf te leren kennen en accepteren. Waar voel jij je goed bij? Waar krijg je energie van, en wat kost energie? Weet dit en leer hier rekening mee te houden.
  • Doe eens even niks. Wees alleen met jezelf. Vraag jezelf vaak af; wat voel ik nu? wat wil ik nu? Zo kom je in je eigen energie. Als je je eigen energie hebt leren kennen, kun je leren wat bij jou hoort, en wat bij de ander.
  • Doe dingen die je als kind leuk vond om te doen; schilderen, knutselen, zwemmen..
  • Werk met je ademhaling. Dit is misschien wel de meest belangrijke. Met ademhaling kun je op een snelle makkelijke manier bij jezelf en uit je hoofd komen, loslaten, enz.
  • Neem elke dag een moment voor jezelf. (als je bij jezelf bent kun je pas grenzen aangeven). Kom in je eigen energie, reinig en bescherm je energie.
  • Kom in contact met je gevoel. We proberen ons gevoel altijd te ontwijken, dat is gewoon een eigenschap van de mens. Om bij jezelf te komen is het nodig om in contact te komen met je gevoel. Bij je gevoel zijn is bij jezelf zijn. (gevoel is de taal van de ziel). Er zijn veel manieren hiervoor, bijvoorbeeld schrijven, muziek, praten. vind jou eigen manier.
  • Meditatie en mindfullness oefeningen. Deze helpen erg om uit je hoofd en in je lijf  en in het nu te komen. Hierdoor kom je ook makkelijker in contact met je gevoel en jezelf.
  • Blijf trouw aan jezelf; doe wat goed voelt voor jou. Geef grenzen aan. Durf nee te zeggen! Dit is de moeilijkste, maar wel een van de belangrijkste manieren om bij jezelf te blijven. Oefening baart kunst. Het helpt om je grens vanuit jezelf en met liefde aan te geven.
  • Wees je ervan bewust dat je niet hoeft te zorgen. Je mag heel veel voor de ander overhebben, maar niet ten koste van jezelf andere mensen pleasen. Liefde voor de ander begint met liefde voor jezelf. En zo kun je ook nog een mooi voorbeeld zijn voor de ander, om hetzelfde te doen.
  • Haal jezelf niet omlaag! Let op je gedachten. denk positieve gedachten over jezelf en stop de negatieve.
  • Loop weg of sluit jezelf af voor negativiteit en drama van andere mensen, die jou omlaag of uit je kracht halen.
  • Besef je dat jij alleen verantwoordelijk bent voor je eigen geluk en zelf-liefde. (En dit geld ook voor een ander).
  • Zeg wat je voelt en wat je wilt zeggen. Leer te praten over je gevoel.
  • Vind een balans tussen wat je zelf graag wilt, en wat je verplichtingen zijn.
  • Durf jezelf te zijn..

keep-calm-and-be-yourself-731_large

Het is niet altijd makkelijk, maar met inzicht en oefening gaat dit zeker lukken om bij jezelf te komen en te blijven. en dat is meer dan de moeite waard. Want bij jezelf en je gevoel; daar zit je geluk.. en je kracht!


IMG_17914378155783

 

 

 

Liefs annemoon

 


Mijn naam is Anne. Ik ben transformatie coach en energetisch therapeut.
In mijn praktijk begeleid en ondersteun ik (hoog) gevoelige personen die vastlopen in zichzelf en de maatschappij, om hun eigen-wijsheid te vinden, van hun gevoel hun kracht te maken en te zijn wie ze werkelijk zijn, zodat ze hun licht kunnen laten schijnen en de wereld een beetje mooier maken.
Want het mooiste wat je kunt worden is jezelf.

Facebook

31 gedachtes over “Jezelf kwijt zijn

  1. Super goed artikel. Ik zit zelf nu al negen maanden in een moeilijke periode. Vijf jaar een moeilijke relatie gehad en daarvoor ook vijf jaar. Ik heb echt compleet het gevoel dat ik überhaupt niet weet hoe ik me op mezelf kan richten, omdat ik altijd voor de ander gezorgd heb en ook enorm alle drama en lastige dingen op mijn schouders heb genomen. Ik ben continu over mijn grenzen gegaan. Ik heb momenteel echt weinig zin in het leven, simpelweg omdat ik gewoon echt geen idee heb waar ik zelf energie van krijg. Ik heb de afgelopen jaren ontzettend veel yoga gedaan, achteraf misschien ook omdat dat mijn enige momentje voor mezelf was. Tegelijkertijd staat de yoga dus ook in relatie met alle lastige periodes, dus ik merk dat ik zelf nu wat minder behoefte eraan heb. Maar het gat, de leegte is zo groot dat ik gewoon helemaal niets meer zeker weet. Ik twijfel aan vriendschappen, mij familie, mezelf, werk etc etc. Fijn om dit stuk even gelezen te hebben, altijd prettig om te weten dat er meer mensen geworsteld hebben in deze fase. Ik blijf positief, hopelijk is deze zoektocht voor de rest van mijn leven een basis. Liefs

    • Dank je wel voor je reactie. Heel herkenbaar hoor.. voor veel mensen denk ik. Een hele belangrijke periode om bij jezelf te komen en te leren blijven 🙂 veel sterkte en geluk! liefs Annemoon

  2. Zo herkenbaar allemaal. Sta er gewoon versteld van dat ik niet de enigen ben met het probleem. Ik hoop dat ik me zelf weer kan vinden. Het is moeilijk. Maar ik wil.

  3. Hoi Annemoon,
    Ik herken het heel erg wat je schrijft. Ik ben eigenlijk van jongs af aan bezig geweest voor de ander te zorgen, mezelf weg te cijferen, mij niet te uiten en eigenlijk alles wat jij ook noemt. Daarbij ben ik ook erg onzeker doordat ik mijzelf constant bekritiseer. Hierdoor heb ik afgelopen jaar een burn out gekregen. Op dit moment loop ik bij een psycholoog, maar ik merk dat dit nog niet heel erg helpt. Het probleem is dat het mij niet lukt om bij mezelf te blijven en het gevoel opgeslurpt te worden. Eerst merkte ik dat ik heel graag contact wilde, ook tijdens mijn burn out, ook al ging dat wel heel moeizaam. Nu merk ik dat de wíl ook minder wordt. Ik wordt er ontzettend moe van dat het mij niet lukt mijzelf te zijn en ik heb hierdoor eigenlijk geen zin meer in het spreken met mensen. Ook lukt het mij de laatste tijd niet meer te delen met mensen hoe ik me voel. Ik kan het in woorden wel iets uitleggen, maar mijn gevoel kan ik niet laten zien. Terwijl ik juist eens lekker zou willen huilen bij mensen. Daarnaast kan ik mij lastig tot dingen zetten. Alles voelt als moeten.
    Ik vind het lastig de moed erin te houden en te blijven geloven dat ik mezelf weer ga vinden. Ook omdat ik zo’n lange periode mezelf heb weggecijferd en ik echt heel diep zit. Ik vraag me af of ik zo wel mijn studie af kan maken en kan werken.
    Hopelijk is er hier iemand die mijn verhaal wat herkent en mij moed in kan praten. 😉
    In ieder geval fijn om te zien dat ik niet de enige hier in ben.

    Groetjes,
    Jet

    • Hallo Jet,

      Wat je hier omschrijft is precies wat ik momenteel ook ervaar. Sinds april 2016 met burn-out klachten bij de huisarts gekomen. Ik merk wel vooruitgang dankzij therapie (ik kan weer boodschappen doen en mijn huis onderhouden).
      Dit was in het begin onmogelijk, ik lag als een zombie op de bank afwachtend wanneer de volgende paniek aanval weer kwam opzetten. Inmiddels begint mijn gevoel weer langzaam terug te komen, maar ik kan deze gevoelens niet relativeren. Het gevoel jezelf gewoon compleet kwijt te zijn, gevoelens niet goed kunnen verwoorden/uiten. En het vertrouwen in mijzelf en anderen lijkt kwijt zijn. ik ben inmiddels terecht gekomen bij een alternatieve geneesheer. Hij heeft mij persoonlijke druppels gegeven (op kruiden basis) en sint janskruid voor de gemoedstoestand. Hier heb ik de eerste weken wel baad bij gehad. Ook voetreflex therapie helpt mij om weer in contact te komen met mijzelf(aarden). Het gaat nog steeds met vallen en opstaan, met evenveel goede als slechte weken! Voor mij helpt het ook om met mensen te praten die in dezelfde situatie zitten. Dit geeft je het gevoel niet alleen te zijn!

      Hopelijk heb je iets aan mijn verhaal, sterkte.

      Liefs B

  4. Is het hele HSP gebeuren geen logisch gevolg van ‘niet in je kracht staan’ ? Dus de energetische uitwerking van een realiteit (met weinig holding) die je schept? Zo ja, dan is de oplossing maar 1 punt: terug komen in het nu.
    Want alle veranderingen wat je wilt aanbrengen, zijn vanuit willen en moeten (ego). Niet vanuit het nu (universele ‘ik).

    Ik doel op de wet van overvloed en leegte. Als je vlucht uit jezelf, of zeg maar een lage dichtheid hebt, zal er iets anders voor in de plaats komen. Net als communicerende vaten. En dan ga je dus inderdaad in de emotionele achtbaan.

    • beste Rik,
      Dag Rik,
      je berichtje over jezelf kwijt zijn ,heb ik met belangstelling gelezen en herlezen.
      Niet helemaal duidelijk…
      bedoel je dat je met ”rede” jezelf helpt ,willen en moeten: het ego..?
      Of enkel vertrekken vanuit jezelf?
      Ach , wil je je berichtje wat meer uitdiepen?
      Het interesseert me echt !
      met oprechte dank,
      Mieke

      • Dag Rik, ik geloof dat je gelijk hebt met wat jij schrijft. Alleen ik ben mezelf al heel lang kwijt en het lukt me gewoon niet om weer in het hier en nu terug te komen. Ik zweef hetmaal en voel mijn lichaam niet meer. Ik ben me van niks meer bewust. Wel heb ik heel veer ellende en narigheid en nogal wat schokkende ervaringen meegemaakt als mantelzorger van 4 mensen. Dat mantel zorgen was niet vrijwillig maar ik moest wel omdate er niemand anders was die voor hen konden of wilden zorgen. Daarbij kreeg ik met hulpverleners te makenemen die het blijkbaar allemaal boven de pet ging. O.a jeugdzorg en andere hulpverleners. Die aan het dwalen falen en blanceren sloegen in hun onwetendheid en ondeskundigheid en onbetrokkenheid. In feite ging het allemaal niet om mij en er werd ook geen rekening gehouden met mij als hsp er. Het was of iedereen vergat dat ik oom maar een gewoon mens was compleet met een ziel emoties en gevoelens. Boverdien werd ik niet gehoord en gezien of gesteunisbloem Door mijn omgeving. Ik had niemand om mee te praten of om mee te overleggen. Laat staan dat ik emotioneel gesteund werd. Al die jaren kwam ik niet aan mijzelf toe ondanks dat ik vroeg om rekening met mij te houden. Ik heb moeten vechten vooreacties mijn zieke directe naasten die allemaal ziek waren geworden en waar ik dus voor moest zorgen om fatsoenlijk geholpen en uiteindelijk gecremeerd te worden. Dat waren dus eerst mijn schoonmoeder en nu mijn man. De andere twee die met jeugdzorug en hulpverleners te maken kregen zijn helemaal de mist in gegaan. Ze stonden niet open voor informatie en ben verdiepten zich nergens in. Ik en mijn dochter en kleindochter zijn zwaar getraumatiseerd Door de gevolgen van hun gedrag. ToEn ik vervolgen Hulp vroeg voor de klachten die ikzelf inmiddels had opgelopen ging het weer net zo. Ik werd weer niet gezien en gehoord en begrepen. Uiteindelijk raakte ik mijn is gevoel kwijt. Nu ben ik mijzelf al een hele tijd kwijt en en ik voel niks meer. Het is of ik buiten mijn bewustzijn ben getreden en in trancentrum of onder hypnose ben. Ik voel me ze licht als een veertje. En het is of ik gevangen zit in een droom. Ik besef niks meer. Ik voel me helemaal verdoofd en het is of ikzelf niet meer echt besta. Ik ben totaal uitgeput maar dat besef en voel ik niet meeredden. Ik vindenk het doodeng vooral omdat mijn bewustzijn steeds verder afglijdt tenminste zo denk ik dat want voelen doe ik het niet meer en beseffen ook niet. Wat zou mij kunnen helpen. Want dit is niet te doen zo. Ik ben danbaar en sta open voor ieder advies , tip of raad in al die jaren heb ook nooit op vakantie kunnen gaan of even echt afstanders kunnen neten. Eigenlijk zou ik nu mijn man ook overleden is tijd voor mikzelf kunnen nemen en aan mijzelf moeten kunnen denken. Maar dat lukt niet omdat ik het contact met mijzelf en met mijn omgeving kwijtgeraakt ben en waarschijnlijk lijk emotioneel uitgeput ben ook maar dat realiseer ik mij niet meer.Liefs Helma

  5. dag Annemoon,

    Ik ging googlen op de woorden: jezelf kwijt zijn en weer vinden, en kwam op je site. Ik vind het waardevol wat je schrijft. Wat ik wel jammer vind, is een kleinigheid misschien, maar het is toch jammer: de taalfouten bij de tegenwoordige tijd: gebeurt. Gebeurd met een ‘d’ is de voltooide tijd. Ik wens je verder het beste!
    Hartelijke groeten,
    Marijke

  6. Mijn ervaring tot heden met jezelf langzaam kwijtraken is dat dat sluipend gebeurt in je levensloop. Vanuit je basis die je in jezelf hebt en meekrijgt in je jeugd die mogelijk kwetsbaar is en je toch gewoon net als iedereen het harde leven in moet zonder te kunnen weten wat en wie op je pad komt, je keuzes maakt die soms niet al te bewust waren maar gezien je jeugd toen nog meer vanuit bv ouderindoctrinatie, en je kwetsbaarheid je een makkelijke prooi kan maken voor mensen die dat aanvoelen en vanuit hun eigen zijnstoestand misschien niet het beste met je voor hebben en misbruik van je kunnen gaan maken. Dan ben je nog niet weerbaar , je begrijpt het niet want je wilde dat de wereld liefdevol was maar dat is deels natuurlijk een illusie, je raakt beschadigt en teleurgesteld, je ploetert toch voort in de koers die je gewend was want je ziet nog geen alternatieve mogelijkheid, het gaat natuurlijk steeds weer mis, je beland automatisch in de psychiatrie waar zoals bekend ook niet alle patientenervaringen er van getuigen dat daar veel werkelijkheid en menselijkheid te vinden is en je krijgt als oplossing medicatie waardoor je verder invalide wordt en in het ergste geval je zelf een rancuneuze dader kan worden om emotioneel wraak te nemen op wat je denkt of voelt wat je is aangedaan. Iedereen heeft de hoop al voor je opgegeven. En dat is nu juist precies het beste moment om er schoon genoeg van te hebben. De beste wraak op het leven is een ander door jezelf gewenst leven op te bouwen wat past bij wie je werkelijk bent en waar je kan zijn als wie je dan bent. Dat kost veel energie en dan moet er strijd geleverd worden maar nu weet je waarvoor je het doet: nu eens voor jezelf. En aldus ook voor die paar mensen om je heen die nog om je gaven en je niet in de steek lieten op je slechtste momenten. Oppassen geblazen dat er geen emotionele slachtoffers om je heen vallen want je moet om te overleven nu eerst voor jezelf gaan maar in die rit kan je anderen te veel veronachtzamen en hun gevoelens en behoeftes niet meer zien of zelfs op ze af reageren of ze onbewust gebruiken voor je doelen. Bewustwording om van slachtoffer geen dader te worden is belangrijk, zonder het te weten kan je weleens het dadergedrag overnemen en dat is gevaarlijk voor jezelf en anderen. Missie is pas geslaagd als je leven is opgebouwd zoals je wilt, het niet meer bepaalt kan worden door hulpverleners maar je ook weer als meer onafhankelijk gelijkwaardig persoon tussen anderen kan staan. Dat laatste is het moeilijkste en tegelijkertijd het belangrijkste want dat duid op herwonnen normaliteit en herstel van reeel zelfbeeld en eigenwaarde. Dan weet je omgeveer waar je staat in de groep, we zijn als mens ook weer niet helemaal een individuele eenheid.

  7. Ik zit momenteel in een periode dat ik amper iets voel, ik bedoel dan op emotioneel gebied. Ik ervaar soms wel wat in zeer lichte mate( ontroering of wanneer ik iets leuk vind) maar het is maar heel licht en heel vaag. Ik voel me soms net een zombie. En ik kan me zo ergeren als andere mensen me inde weg lopen of als ze me niet meteen begrijpen of verstaan… Ik ervaar mezelf als een dooie waar niemand wat aan heeft. Ik heb het gevoel ( nou ja, gevoel…) dat ik een slecht mens ben en geen geweten meer heb. Al mijn keuzes maak ik met m’n verstand maar ik zou zo graag met m’n gevoel willen werken want dat is volgens mij het meest pure, meer dan het verstandelijke. Ik geloof in God maar heb het idee dat Hij me heeft afgewezen omdat ik geen gevoelens meer lijk te hebben. Ik zou zo graag willen dat ik weer werd zoals ik eens was…

    • Beste Martha,
      Heb veel herkenning met jouw verhaal.
      Lijk me prettig om samen ‘ns van gedachten te wisselen, of dat nu face-to-face is of via mail/chat.. Geen idee alleen of je via deze pagina met elkaar in contact kunt komen.

      Groetjes,
      Iris

    • Zooooo. ..herkenbaar! Ik ben blij om te weten dat ik niet de enig ben die zich zo voelt. DE hulpverlening en de overheid…in mijn geval de gemeente raalte gaf mij het gevoel dat ik minder waard was dan een luis als zijnde mantelzorger van mijn directe naasten. Ik heb Door de hulpverlening het gevoel gekregen dat ik alleen lastig ben en geen recht van leven heb. Ik voel niks meer ik besef niks meer en ik kan niks. Ik ben totaal uitgeput. EIk en lijkt is het wat ik nog kan
      .. ademhalen en ik bed blijven liggen. Maar ja….Dan ga ik dood want ik moet mezelf in ieder geval proberen fysien in leven te houden op de een of andere manier want opnemen willen ze me niet bij Dimence. Ik heb alle fases van overlevinga standen alaten doorleeft. In feite ben ik buiteniet bewustzijn en in trance

  8. ik geloof ook in God en ben ervan overtuigd dat Hij geen mens afwijst. Zijn liefde is onafhankelijk van ons gevoel. zoek goede hulp. lees in het evangelie van Johannes over Gods liefde in Christus.

  9. Zo herkenbaar!! Met een zware jeugd heb ik altijd een grote rugzak gehad vol met problemen waar ik zelf dagelijks tegen aan liep. Een aantal jaar terug leek dat eindelijk in een stijgende lijn te veranderen, ik werkte hard aan mijzelf en ik begon beetje bij beetje in mijzelf te geloven. Eind 2014 een nieuwe relatie gestart met een man welke ik nog ken uit mijn puber jaren. 3 maanden later bleek ik tegen alle voorzorgsmaatregelen in zwanger. Dit kwam als een schok maar wij besloten dat wij dit konden en wilden samen. De zwangerschap was zwaar, zonder ouders of andere ondersteuning en een partner die veel moeite had met alle aanpassingen. Toch voelde ik mij sterk, misschien kwam het door de hormonen maar voor het eerst in mijn leven voelde ik mij “helder”. Had ik daar maar meer van genoten.. dol gelukkig maar uitgeput na 30 uur bleek thuis al vrij snel dat papa vooral intresten had in de leuke dingen. D nachts het bed uit of het huishouden doen zat er niet in. De kleine at niet goed en werd al snel erg ziek. Hij is 1,5 jaar ziek geweest waarin ik compleet leeg gezogen ben. Inmiddels is hij een heerlijk actieve hsp peuter met een goede gezondheid en zou ik dol intens van hem willen genieten!
    Maar dat lukt mij niet.. Papa en ik hebben continu ruzie, hij heeft er geen enkel begrip voor dat ik zo ontzettend uitgeput ben. Hij werkt en ik zit thuis tenslotte. Wanneer ik aangeef dat ik mezelf kwijt ben en dat er dingen moeten gaan veranderen voor mij dus indirect ook voor ons gezin eindigt het altijd in strijd.
    Jouw artikel en al de reacties er onder geven mij kracht om voor mijzelf op te blijven komen, dank jullie wel.

    Liefs,

  10. Goedemorgen, ook ik ben heel erg blij dit te lezen en herkenning en erkenning te vinden voor waar ik tegenaan loop. Ik hsp/add voel me al maanden niet mezelf. Zit in een liefdevolle relatie en voor hem verhuisd. Ik voel me daar niet thuis en kan mezelf niet vinden. Ik vraag me alleen af of het aan de omgeving of ook de relatie ligt. Ik wil hem niet kwijt maar het voelt soms zo verleidelijk om alles achter me te laten en alleen te zijn en blijven zodat ik deze pijn van me niet mezelf voelen niet meer hoef te voelen. Echter toen ik alleen was had ik ook periodes van mezelf kwijt zijn, deze duurden alleen nooit zo lang als nu. Ik ben een beetje radeloos aan het worden… weet niet wat nog te doen, al 5 maanden bij psycholoog en hypnotherapeut, sta op het punt om aan medicatie (AD) te beginnen. Er zijn ook goede periodes maar zoals eerder genoemd ook bij mij evenveel goede als slechte periodes. Vooral de ochtenden doen pijn….

    • wat verdrietig om te horen 🙁 relaties zijn wel de beste spiegels van onszelf en een intensieve manier om persoonlijk te ontwikkelen en groeien. juist als je jezelf kwijtraakt in relaties kun je hieraan werken in relaties. als je nu weggaat kom je het weer bij de volgende tegen.. zoek alternatieven, doe waar je behoefte aan hebt (meer alleen zijn bv), zoek dingen die jij leuk vind om te doen of waar je van ontlaad, neem zoveel mogelijk tijd hiervoor. ook tijd om te reflecteren over je gevoel. bijvoorbeeld door te schrijven. en zoek hulp waar nodig.. het is een zoektocht maar al zoekende weet ik zeker dat je er komt. neem alleen een lage dosis medicatie als het echt niet anders meer kan.. als je teveel neemt sluit je je gevoel nl teveel af, en dat is nou net waar je jezelf gaat vinden. laat dus zoveel mogelijk gevoel toe.. heel veel succes! liefs anne

  11. Al is het een ouder artikel, het is tijdloos. Dank voor het vertalen van vele gevoelens, van gevoelige mensen die de realiteit heel anders beleven en zich vervreemd voelen. Soms zou ik willen dat ik niet gevoelig ben en een ouderwetse neanderthaler was (NOT !) maar alsnog trots om mij mens te voelen na het lezen van dit artikel, heel fijn even. Dank je wel.

    De wereld draait gewoon door niet? Extra lastig als je een gevoelsmens bent zoals ik maar ik zie mijzelf niet zomaar als HSP.
    Ik ervaar geen slecht zelfbeeld maar bekritiseer juist dat ik een beeld ‘moet’ zijn dat niet is wie ik ben. Ik weet dat ik niets hoef maar dan ben je ook gewoon alles kwijt waar je om geeft. De mens is aan het doorslaan met al haar wensen en eisen en het is ook bijna ‘normaal’. We moeten ook maar overal in voorzien en voldoen en tegenspraak of een kritische noot is om moeilijkheden vragen toch?

    Wat ik vooral herken zijn de schema’s en de agenda’s….Hoe kom je daar nu los van áls je bv. een relatie hebt en midden in het leven moet gaan staan waar voor mij niet per definitie altijd energie te vinden is. Ik worstel er sterk mee om niet te worden meegesleurd in de welvaartstsunami zoals ik het maar even noem. Ik zie steeds meer artikelen over dat we alleen maar meer willen en ontroostbaar zijn als dat niet kan. Ik heb daar geen enkele last van.
    Ik wil juist een simpeler leven, de wereld draait ondertussen in razend tempo door.

    Het is voor mij ziekmakend uiteindelijk maar er is geen alternatief als je inderdaad onbegrepen maar mee ‘moet’ in de stoet.
    Dat de wereld niet meer nadenkt, maakt mij automatisch tot gevoelige denker. Ik denk maar een ding, wie is er in hemelsnaam nog echt zichzelf.
    Wat is van jezelf houden als dat alleen maar leidt tot onbegrip. Voor mijzelf opkomen is nooit een issue geweest, mijzelf uiten ook niet, probeer altijd een mens te blijven. De wereld is zichzelf verloren ben ik van mening en dat brengt mij aan het twijfelen over mijn plek daarin. Daar worstel ik vooral mee, niet zozeer met mijzelf. De keus om afstand te nemen of deel te nemen.
    In beide gevallen verlies ik iets van mijzelf. Ik kan er inderdaad in mee gaan en me goed voelen erbij maar niet als dit vanzelfsprekendheid betekend.
    Ik geloof niet in hokjes en HSP is ook weer direct een medische term. Dat stoort mij een klein beetje omdat dit ons type mens ‘wegzet’ als of wij iets niet aankunnen. Zonder erover te kunnen spreken hoe dit komt uiteindelijk. Het komt een beetje over alsof we liefde te kort hebben voor onszelf en alleen maar gericht zijn op aftasten en pleasen.

    Dank je wel nogmaals, dat je mij aan het denken zette hierover en mijn verhaal ook even deel. Ik voel dat echt zo en weet ook dat er veel frustratie te lezen is.
    Ik leef met alle mensen mee die worstelen met de razende wereld om zich heen en de plek die je daarin hebt of denkt te hebben. Blijf bij jezelf hoe donker het ook is voor jou, je bent niet gek, je bent een mens met heel veel vragen zonder antwoord. Een gevoel dat je bijna niet kunt uitleggen. Elke levensfase heeft zijn uitdagingen en ze doen pijn ook soms. Ook ik voel mij hiernaast vervuld van oprechte gezonde liefde voor mijzelf en anderen, maar maakt dat het leven makkelijker?
    Met jezelf in de weer zijn blijft goed en daar vertrouw ik op. Ook ik hoop al doende wijzer te worden van het feit dat mensen komen en mensen gaan in een leven en dat niets dat kan weerhouden. Buig je mee dan is het goed, buig je af dan is het frictie en afkeur. Dat is de wereld zoals ze nu eenmaal is. Meningen en diagnoses en daar zitten we midden tussenin. Hou je maar eens staande, ik vind het knap. Sterkte allemaal met het pad dat je kiest en neus omhoog. Annemoon, dank voor je begrip en besef van deze gevoelige materie 🙂

  12. Dit is dus precies waar ik mee rondloop al vanaf ergens in mijn kindertijd. Geen stabiele basis en niet het juiste voorbeeld van hoe het een beetje moet in de “echte” wereld. Heel erg bedankt voor deze informatie, heb hier heel veel aan!

  13. Jezelf kwijt zijn. Welkom in de maatschappij waar alles draait om jezelf, je eigen welbevinden, waar de ander is gereduceerd tot een stuk gereedschap en waar de planeet is gereduceerd tot hulpbron om ons te voorzien in de door de overheid en commercie aangewakkerde verlangens. We willen meer, we eisen meer, en als we niet krijgen wat we willen worden we boos en wijzen we met de vinger naar een ander. We worden rijker en tegelijkertijd armer. Materialistisch zijn we rijker dan koningen en edelen vroeger. Geestelijk en sociaal zijn we nog nooit zo arm geweest. We voelen ons met niets of niemand meer verbonden. Televisie, internet, een veilige comfortzone, een moedertje overheid die de burgers via de borst kunstmatig voedt, we zijn niet meer in staat de orale fase achter ons te laten en als volwassenen met elkaar en met het leven om te gaan. Nederland is het land met de hoogste vraag naar psychisch hulp. Er zijn een miljoen mensen aan de pillen. De markt verdient er goed aan. Waar vraag is, is aanbod.

    Jezelf zijn. Het is een illusie. Jezelf kwijt zijn. Het is een realiteit. Waar het op aankomt is verbondenheid. Focus .daar eerst maar op. Dan vindt je jezelf door de ander. Beetje bij beetje.

  14. Pfffff wauw…en ja inderdaad…mezelf kwijt….waarschijnlijk al jaren…maar van nature echt een mooi en oprecht mens…al vind ik dat zelf….sinds enige tijd weer contact met m n eigen buurvrouw van 85 jaar die het fijn vind om iets van me te horen. Gewoon om haar praatje te kunnen doen…niet omdat t moet…maar omdat t kan. En vandaag er echt achter komen dat ik mezelf al zolang kwijt ben…doet pijn .. maar ik vind het ook fijn….want ik weet zeker dat ik er nog ben…42 jaar…..een vader van een prachtige dochter van 9 jaar….en alleenstaand….bewust alleen….want ik wil mezelf vinden….en dan het liefste niet meer kwijtraken….ik hou van mezelf….ik wil me niet meer druk maken om van alles….niets is perfect….ik ook niet….accepteren doe ik dat nog niet….maar dat komt…..daar ben ik van overtuigd

    Annemoon bedankt voor het openen van mijn ogen

    Pure liefde gun ik u allen…en ook mezelf x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.