Het verhaal achter Annemoon

Het verhaal achter ‘Annemoon’

Deze keer een persoonlijke blog 🙂
Een stukje van mijn verhaal, waardoor mijn missie is ontstaan voor mijn praktijk..

De meeste mensen die mij kennen weten dat ik Anne heet. Maar al meer dan 10 jaar is mijn bijnaam Annemoon, en ook mijn praktijk heb ik hiernaar vernoemd.. Waarom eigenlijk? In deze blog het verhaal achter Annemoon.

In 2004 reed ik met een vriend mee naar het dolfinarium. Ik had nog nooit dolfijnen gezien en dat was een grote wens.. Op de terugweg kregen we een heftig auto-ongeluk, waarbij we met grote snelheid tegen een remmende vrachtwagen aanreden.. Ik ben hierdoor een jaar thuis komen te zitten, en kon even niks meer. Ik had een flinke whiplash, hersenschudding, kneuzingen en mijn nek- en ruggenwervels stonden scheef. Ik moest lang rusten waarna ik met fysio weer stap voor stap moest leren bewegen.
De muren kwamen verschrikkelijk op me af. En ook mijn rugzakje met weggestopte dingen kon ik niet meer verbergen of ontvluchtten..

Voordat dit gebeurde werkte ik gemiddeld 60 uur per week in de zorg, en daarnaast had ik nog een bijbaantje in de horeca en een druk sociaal leven. Achteraf natuurlijk veel te veel..
Toen ik thuis kwam te zitten, bleek dat ik een burn-out had, en ik werd depressief. Ik kon niks anders meer dan mijn ‘rugzak’uitpakken en mijn verleden en mijzelf aankijken..
Ik belandde in een grote transformatie.

In een korte tijd gebeurden er veel dingen..  een goede vriendin werd opgenomen, ik had een miskraam van een tweeling na 4 maanden zwangerschap, het ging uit met mijn vriend en ik verbrak het contact met mijn moeder na een familiedrama. Alles kwam tegelijk en ik stond er alleen voor.
Ik ben in paniek naar de dokter gegaan voor hulp..

De dokter verwees me gelijk door naar een psychiater. Daar zat ik 100 vragen te beantwoorden, in 45 minuten om precies te zijn. De vragen mocht ik alleen met ja en nee beantwoorden. Was je snel afgeleid op school? Tja..soms wel en soms niet. Dat lag aan het vak, de leraar, de omstandigheden, mijn gevoel op dat moment, de gevoelens van mijn klasgenoten, de geluiden op straat….“Alleen ja of nee graag!” zei de psychiater “Eh doe maar ja dan”. Na drie kwartier vragen stellen was de psychiater overtuigd, hij wist het zeker: ik had ADHD. Ik moest antidepressiva gebruiken. Dit vond ik erg vreemd op dat moment. (Later kwam ik erachter dat bij ADHD de neurotransmitter systemen in de hersenen verstoord zijn waardoor je minder dopamine aanmaakt, en dat dit ook zo is bij hoogsensitieve mensen). Ik moest het boek ‘ADHD bij volwassenen’ lezen en mocht over 3 maanden terugkomen om te kijken of de medicatie dosis zo goed was. En daarmee hield het op.. Ongelooflijk dat een psychiater zo snel met een paar vragen kon vaststellen dat ik een stoornis had in mijn hersenen en dat dit de enige hulp voorhanden was.

Ik kon me helemaal niet vinden in de diagnose, en de medicatie sloeg niet aan. Ik werd er juist depressief van. Mijn wereld, die eerst zo vol was met intense indrukken, intens voelen en genieten, was ineens grijs.. ik voelde niks meer. Zo was het leven voor mij niet meer leuk. Ik vloog ‘eruit’ en was niet goed geaard in mijn lichaam. Ik kreeg weer ‘last’van mijn spirituele begaafdheid; ik ging energieën zien, waar ik erg van schrok. Weer rende ik in paniek naar de psychiater, die me direct antipsychotica voorschreef.. Toen ik eenmaal thuis was en naar de berg pillen keek, en mij verder van mijzelf en mijn pad verwijderd voelde dan ooit, had ik een dieptepunt in mijzelf bereikt en wist ik; dit is niet de weg. Ik ben terug gefietst naar de psychiater en heb alle pillen terug op zijn bureau gelegd: ‘hier, ik doe het zelf wel’..

Nadat ik een jaar thuis had gezeten kreeg ik ineens veel geld terug van de verzekeraar van de bestuurder van de auto. Van dit geld heb ik me aangemeld voor de opleiding SPH, haalde ik mijn rijbewijs en kocht ik een auto.. En: ik boekte een ticket naar thailand! Mijn eerste echte vakantie alleen.

Dit was het keerpunt in mijn leven.. Het werd de meest magische reis waarbij ik mezelf leerde kennen, mezelf helemaal terug vond en voor het eerst echt in mijn kracht kwam.

Hyperventilerend stond ik vooraan bij de gate zodat ik niet meer weg kon rennen.. wat was dit spannend. Maar eenmaal opgestegen met het vliegtuig viel er een enorme ballast van me af.. ik ben vrij! Ik ben helemaal alleen, op reis.. ! Het gaf me zo’n sterk gevoel van binnen. Ik moest op mezelf terugvallen en ik voelde ook ineens dat ik dat kon..

Tijdens mijn reis door Thailand ben ik niet 1 moment bang geweest.. Ik wist in Bangkok ongeveer waar ik moest zijn, en ik kwam steeds de juiste (en hele lieve) mensen tegen op het juiste moment om me verder te helpen wanneer ik vast liep. Ik kwam op de mooiste niet-toeristische plekjes, heb de mooiste natuur gezien en ook.. wilde dolfijnen 🙂
Ik kwam helemaal bij mij Zelf en leek voor het eerst in mijn leven echt te kunnen ontspannen en vertrouwen te hebben in het leven. (Geen ADHD symptomen meer te herkennen).
Zelfs toen ze mijn backpack kwijt waren geraakt en ik ergens langs de kant van een weg werd gedropt was ik nog steeds rustig en vol vertrouwen… en een kwartier later werd dan inderdaad ineens mijn backpack weer voor mijn neus gegooid.
Alles tijdens deze reis liep synchroon en op het juiste moment.. het was magisch.

Het moment dat ik me liet vallen in het enge onbekende.. ving het leven me op.
Ik kon er echt op terugvallen.

Het gaf me zoveel vertrouwen. In het leven.. en ook in mijzelf!
Waar ik ook ben; ik heb mezelf altijd bij me en ik ben veilig. Het universum zorgt voor me 🙂

Dit was het startpunt van mijn leven. Het leven wat bij mij past; dicht bij mezelf en in mijn kracht.

De laatste week zat ik op het mooiste stukje paradijs wat ik ooit had gezien..  en ik nam allemaal mooie schelpen hiervandaan mee naar huis als aandenken.
Toen ik thuis was liet ik mijn beste vriend de schelpen zien die ik had meegenomen. Hij kwam niet meer bij en plaste bijna in zijn broek.. ik had een echte anemoon meegenomen! Een opgedroogd zeediertje. En dat is dus hartstikke strafbaar..
Vanaf dat moment was mijn bijnaam geboren: Annemoon.

Na thailand heb ik mijn SPH propedeuse in 1 jaar gehaald en ben ik voor een half jaar naar Bali gegaan, waar ik 2 speel/leergroepen heb opgezet voor kinderen met een beperking en hun ouders.
Het oosterse levensritme, de leefwijze en de spiritualiteit in Bali hadden me nog meer bij mijzelf gebracht.. Ik kwam helemaal thuis <3

Ik zag ook dat dit is wat we in Nederland missen. En ik wilde de hulpverlening in Nederland gaan veranderen met mijn inzichten uit het oosten! (Veel te idealistisch natuurlijk – echt een nieuwetijdskind-eigenschap).
Ik werd aangenomen bij de GGZ, op een woongroep voor jong volwassenen met een Autisme Spectrum Stoornis. Deze doelgroep lag mij helemaal. Ik had een goede klik met deze mensen en we begrepen elkaar.

Helaas kon ik mezelf niet vinden in de harde visie en werkwijze van de instelling. Een van de ergste dingen die er gezegd werden vond ik: “autisten kunnen niks met gevoel, dus je mag niet over gevoel praten met ze”. Er werd enorm star en in hokjes gedacht. Ondertussen kwamen bewoners stuk voor stuk naar mij toe om hun verdriet te delen of hun frustratie te uiten. En ik kon dat helemaal begrijpen.. Het team vond mij te warm en betrokken. Wat een dilemma. Ik kon niet tegen mijn gevoel in werken, maar tegen de visie in werkte ook niet…ik ben te lang hiermee doorgegaan en trok het me zo erg aan hoe het eraan toe ging dat ik, in combinatie met mijn nog niet erkende hoogsensitiviteit, het mee naar huis nam… Daarnaast liep ik op mijn tenen om het systeem en de visie te proberen te veranderen. (Ik kwam er toen al achter dat ik niks kon met hokjes en liever naar de unieke mens keek).
Uiteindelijk ben ik met een enorme burn-out thuis komen te zitten. Achteraf was het een cadeautje.. Dit was precies wat ik nodig had om een hele andere koers in te slaan en te gaan doen wat echt bij mij past.

In die periode ben ik voor het eerst bij een goede psycholoog geweest. Zij maakte mij bewust van hoogsensitiviteit. Ze herkende mij er helemaal in en raadde mij aan een boek te lezen: Leven met hoogsensitiviteit – van opgave naar gave, van Susan Marletta- Hart. Ik moest van haar onderstrepen wat ik herkende. Ik ben op een gegeven moment maar opgehouden.. ik kon het hele boek wel onderstrepen! Er ging vanaf dat moment een wereld voor mij open. Wat een verademing om eindelijk te begrijpen waar mijn anders-zijn vandaan kwam. Mijn overgevoeligheid, mijn valkuilen, alles viel op zijn plek, mijn hele leven. Ik ben niet gek, ik ben hoogsensitief! Het stond gewoon als karaktereigenschap in een boek omschreven. De psycholoog mocht niet in mijn dossier zetten dat ik hoogsensitief ben, ’want het is geen officiële erkende stoornis’. En dit was in die tijd nog helemaal niet bekend; ze zou er problemen mee krijgen. Maar ik ben haar nog steeds dankbaar. Deze psycholoog heeft mij bij mijzelf gebracht en op mijn juiste pad gezet.

Ik ben me gaan verdiepen in mijn hoogsensitieve gaven en -valkuilen en heb hier met behulp van verschillende boeken, cursussen en alternatieve therapeuten mee leren omgaan. Tijdens mijn opleiding ‘Transformatie coach en Energetisch therapeut’ leerde ik dat ik ook een nieuwetijdskind ben, en wat daar naast hoogsensitiviteit de extra kenmerken van zijn. Toen viel echt alles op z’n plek en heb ik eindelijk mijzelf helemaal leren kennen en begrijpen zoals ik ben. Ik heb met mijn ‘andere’ eigenschappen leren omgaan, zodat ik eindelijk weer kon functioneren in de maatschappij. Sterker nog: Ik heb mijn hoogsensitieve en spirituele vermogens kunnen ontwikkelen tot mijn kracht en er mijn werk van gemaakt. Het is nu mijn passie om anderen hiermee te begeleiden.

Zowel nieuwetijdskinderen die worden aangezien als iemand met ADHD, als kinderen of volwassenen met ADHD die worden gezien als ‘gedragsgestoord’. Want ik zie kinderen of volwassenen met deze kenmerken absoluut niet als gek of ‘gestoord’ maar juist als bijzonder en talentvol. Ik ben blij dat ik de medicatie niet heb geslikt en een andere weg heb gevonden.. Deze weg leidde naar mijzelf. En ik wil andere mensen helpen om hetzelfde te bereiken. Maar dan zonder lange omweg.

Deze mooie en waardevolle levenslessen neem ik mee in mijn praktijk om zoveel mogelijk hooggevoelige- en nieuwetijdskinderen en volwassenen het cadeau te geven om te worden gezien en te kunnen zijn wie zij werkelijk zijn. Ook al is dat gewoon anders.
🙂

© Anne van der Bruggen (2014) – Het bestaansrecht van kinderen van nu – overdiagnosticering bij kinderen en alternatieven voor medicatie.


Mijn naam is Anne. Ik ben transformatie coach en energetisch therapeut.
In mijn praktijk begeleid en ondersteun ik (hoog) gevoelige personen die vastlopen in zichzelf en de maatschappij, om hun eigen-wijsheid te vinden, van hun gevoel hun kracht te maken en te zijn wie ze werkelijk zijn, zodat ze hun licht kunnen laten schijnen en de wereld een beetje mooier maken.
Want het mooiste wat je kunt worden is jezelf.

 

Facebook

6 gedachtes over “Het verhaal achter Annemoon

  1. Lieve Anne, wat moedig van je om je verhaal en gedachten te delen met ons. Dank je wel daarvoor. Maar zo’n wilskracht en positiviteit geef je door, zo lief! Het is inderdaad een inspiratie om vooral goed naar je gevoel te luisteren.

    Liefs en dikke knuffel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *